Vrienden in ons kleine reclamewereldje trouwen, starten gezinnen, kopen een huis in een te dure randgemeente en schaffen een au-pair aan. Wij staan erbij en kijken ernaar. Is dit het dan? Is dit dan het hoogst haalbare wat het leven te bieden heeft? Je een maagzweer werken voor je kinderen, de hypotheek, die vaalrode PC Hooft-pantalon, de wijnkelder en verre maar vluchtige vakanties?

De hele dag trekt als een koortsdroom aan ons voorbij. We luisteren naar de onzinnige en uitermate irritant gearticuleerde conversaties van de overslaande Cd en kruisen de juiste antwoorden aan. We worstelen ons door zes pagina's tekst van de leestoets en proberen de strikvragen te doorzien. Deze Britse IELTS-sadisten halen graag het onderste uit de kan en laten ons alle hoeken van hun hopeloos bloemrijke taal zien.

Zodra je daadwerkelijk kunt loslaten, kruipt er weer bloed in je oude enthousiasme, komen je geheime dromen langzaam tot leven, keert er een gezonde kleur terug op je vervaagde verlangens. Het leven is immers net als een schitterend zeilschip: gemaakt om de zeen te bevaren, niet om in de haven te liggen. Pas als je de trossen losgooit, kan het haar majestueuze zeilen hijsen en koers zetten naar onbekende kusten.

In gedachten zie ik ons ooit op een zonnig Auckland Airport landen, met een vers ontbijtje in de maag en de nieuwste bioscoopfilms achter de kiezen. En dat terwijl die eerste pioniers soms meer dan een jaar in een stinkend en stampend schip gepropt zaten; verveling, honger, dorst, hitte, kou en doodsangsten doorstaand terwijl de dagen, weken en maanden voorbijkropen. Een reis zonder einde terwijl missionarissenvrouwen in klamme hutten zwanger raakten, kinderen baarden en soms hun baby of echtgenoot verloren aan scheurbuik of een besmettelijke koorts. En zo arriveerden zij dan, twee of drie koters aan hun rokken, misschien zonder echtgenoot, aan het eenzame strand van de Bay of Islands: waar een wetteloos en bedreigend bestaan wachtte tussen onbekende Maoristammen met afschrikwekkend getatoeerde gezichten en hun nieuwerwetse musketten glanzend in het vale ochtendlicht.

Dat weekend sluip ik als een ware Miss Marple - nou vooruit, als een soort van Lara Croft dan - met gespitste oren door het huis om te zien welke poes er naar de bak gaat. Ik moet maandag van zowel Bob als Tonk een faeces-sample inleveren voor een wormenonderzoek. Zodra ik de klep van de bak hoor stuif ik naar beneden, duik de kattenbak in en haal er triomfantelijk een drolletje uit. Ha, die heb ik binnen! Als ik het plastic zakje dichtrits en zorgvuldig de naam en datum heb genoteerd, draai ik me om. Op de trap zit Tonk peinzend naar me te kijken.

ga naar bestelpagina >>